به تازگی نکشد عافیت دماغ مرا

به تازگی نکشد عافیت دماغ مرا

مگر شکستن دل پرکند ایاغ مرا

شبی که دیده‌کنم روشن از تماشایت

فتیله مدتحیربو‌د چراغ مرا

ز برق یأس جگرسوز باده‌ای دارم

که شعله نیزنبوسد لب ایاغ مرا

نشاط باده به مینای غنچگی‌ها بود

شکفتگی همه خمیازه کرد باغ مرا

خمار شیشهٔ چرخ از نگونی‌اش پداست

چسان علاج‌کندکلفت دماغ مرا

در ابروی تو شکن‌پرورد تغافل چند

مقام فتنه مکن‌گوشهٔ فراغ مرا

هزار رنگ ز بخت سیاه من گل کرد

زمانه شوخی طاووس داد زاغ مرا

چو موج سرمه نهانم به چشم خوش نگهان

زحلقهٔ رم آهو طلب سراغ مرا

فسردگی مطلب از دلم که در ایجاد

به تیغ شعله بریدند ناف داغ مرا

مگر ز ناله تهی گشت سینهٔ بیدل

که خامشی است سبق عندلیب باغ مرا