جوش اشکیم و شکست آیینه‌دار است اینجا

جوش اشکیم و شکست آیینه‌دار است اینجا

رقص هستی همه دم شیشه سوار است اینجا

عرصهٔ شوخی ما گوشهٔ ناپیدایی‌ست

هر که رو تافت به آیینه دچار است اینجا

عافیت چشم ز جمعیت اسباب مدار

هر قدر ساغر و میناست خمار است اینجا

به غرور من و ما کلفت دل‌ها مپسند

ای جنون‌تاز نفس آینه‌زار است اینجا

نفی خود می‌کنم اثبات برون می‌آید

تا به کی رنگ توان باخت بهار است اینجا

هرچه آید به نظر آن طرفش موهوم است

روز شب صورت پشت و رخ کار است اینجا

سایه‌ام با که دهم عرضه سیه‌بختی خویش

روز هم آینه‌دار شب تار است اینجا

دامن چیده در این دشت تنزه دارد

خاک صیاد گل از خون شکار است اینجا

زندگی معبد شرمی‌ست چه طاعت چه گناه

عرق جبهه همان سبحه‌شمار است اینجا

عشق می‌داند و بس قدر گرانجانی من

سنگ شیرازهٔ اجزای شرار است اینجا

چند بیدل به هوا دست و گریبان بودن

جیبت از کف ندهی دامن یار است اینجا