ز دنیا چه‌گیرد اگر مرد گیرد

ز دنیا چه‌گیرد اگر مرد گیرد

مگر دامن همت فرد گیرد

خجل می‌روم از زیانگاه هستی

عدم تا چه از من ره‌آوردگیرد

عرق دارد آیینه از شرم رنگم

بگو تا گلاب از گل زرد گیرد

تن‌آسان اقبال بخت سیاهم

حیا بایدم سایه پرورد گیرد

عبث لطمه‌فرسای موت و حیاتم

فلک تاکی‌ام مهرهٔ نرد گیرد

شب قانعان از سحر می‌هراسد

مبادا سواد وفا گرد گیرد

به خاکم فرو برد امداد گردون

کم از پاست دستی که نامرد گیرد

ز بس یأس در هم شکسته‌ست رنگم

گر آیینه‌گیرم دلم درد گیرد

ازبن باغ عبرت نجوشید بیدل

دماغی که بوی دل سرد گیرد