اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد

اینقدر اشک به دیدارکه حیران گل کرد

که هزار آینه‌ام بر سر مژگان گل کرد

عالمی را ز دل خسته به شور آوردم

ناله‌ای داشتم آخر به نیستان گل کرد

نیست جز برگ گل آیینهٔ کیفیت رنگ

خون من خواهد از آن‌گوشهٔ دامان‌گل کرد

گر چنین می‌کندم طرز نگاه تو هلاک

سبزه خواهد ز مزارم همه مژگان گل کرد

ریشهٔ باغ حیا غنچه بهار است امروز

زان تبسم که لبت‌کاشت نمکدان گل کرد

نتوان داغ تو پوشید به خاکستر ما

کچهٔ فاخته خواهد ز گریبان گل کرد

پرتو شمع فراهم نشود جزبه فنا

رنگ جمعیت ما سخت پریشان گل کرد

حیرتم گشث که دیروز به صحرای عدم

خاک بودم نفس از من به چه عنوان گل کرد

سعی اشکیم، دویدن چه خیال است اینجا

لغزشی بود ز ما آبله پایان گل کرد

غیر وحشت‌گلی از وضع سحر نتوان چید

هر که بویی ز نفس یافت پرافشان گل کرد

اول و آخر هر جلوه تماشا دارد

نقش پا گل کن اگر آینه نتوان گل کرد

بیدل از منت دامان کشی تر نشدیم

شمع ما را نفس سوخته آسان گل کرد