دلی را که بخشد گداز آرزویش

دلی را که بخشد گداز آرزویش

چو شبنم دهد غوطه در آب رویش

به جمعیت زلف مشکین بنازم

که از هر بن موست حیران رویش

چرا دل نبالد در آشفتگی‌ها

که چون تاب زد، دست در تار مویش

چنان ناتوانم که بر دوش حسرت

ز خود می‌روم گر کشد دل به سویش

توانی به گرد خرامش رسیدن

ز ضبط نفس گر کنی جستجویش

به عاشق ز آلودگی‌ها چه نقصان

که مژگان بود دامن تر وضویش

ز تقوا ندیدیم غیر از فسردن

خوشا عالم مستی و های وهویش

به میخانهٔ وهم تا چند باشی

حبابی که خندد پری بر سبویش

مشو مایل اعتبارات دنیا

گل شمع اگر دیده باشی مبویش

فلک خواهد از اخترت داغ‌کردن

مجو مغز راحت ز تخم‌کدویش

صبا گرد زلف که افشاند یا رب

که عالم دماغ ختن شد ز بویش

نگه موج خون گشت در چشم بیدل

چه رنگ است یارب گل آرزویش