سجود خاک راحت گر هوا جوشاند از سرها

سجود خاک راحت گر هوا جوشاند از سرها

تپیدن محمل دریا کشد بر دوش‌گوهرها

شب هجرت به آن توفان غبار انگیخت آه من

که میدان پریدن تنگ شد بر چشم اخترها

شهید انتظار جلوهٔ تیغ که‌ام یارب

که چون شمعم زیک‌گردن بلندی می‌کندسرها

در آن گلشن که نخل او علم‌گردد به رعنایی

رسایی ری پزد بر سر سرو و صنوبرها

زلعلش هرکجا حرفی به تحریرآشناگد

تبسم می‌کشد چون صبح بال ازخط مسطرها

ندارد نامهٔ من درخور پرواز مضمونی

مگر رنگی ببندم بر پر و بال کبوترها

مخواه از اهل معنی جزخموشی‌کاندر

حباب‌آسا نریزن آبروی‌.خویش گوهرها

ز برگ خوف اگر بر خویش لرزد بید جا دارد

که باشد مفلسان را موی بر اندام نشترها

سمندر طینتم، ننگ فسردن برنمی‌دارم

پروبال من آتش بود پیش از رستن پرها

ز خاکستر سراغ شعلهٔ من چند پرسیدن

تب بیتابی شوقم نمی‌سازم به بسترها

هجوم غجز سامان غرورم کم نمی‌سازد

چو تیغ موج دارم در شکست خویش جوهرها

به رنگی سوخت عشقم در هوای آتشین خویی

که از خجلت به خاکستر عرق‌کردند اخگرها

میی‌کو تا هوس اینجا دماغی تازه گرداند

چوگوهر یک قلم لبریز دلتنگی‌ست ساغرها

ز ابنای زمان بیهوده دردسر مکش بیدل

اگر باری نداری التفاتت چیست با خرها