راحت / عافیت

1

عافیت احرامی عشاق‌، سعی نارساست / شعله‌ها را داغ گشتن نقش راحت بستن است

2

در جنونم موی سر سامان راحت چیده است / خاک این صحرا لب خش‌که را لیسیده است

3

درشکست‌رنگ‌یکسر ذوق‌راحت‌خفته است / شمع ما سرتا قدم سامان بالین پری‌ست

4

رنج‌ها در عالم تسلیم راحت می‌شود / شمع از خار قدم سامان مژگان ‌کرد و رفت

5

نباشدگرتلاش عافیت نقد است آرامت / نفس را سعی راحت اینقدر زیر و زبر دارد

6

نفس را شور دل از عافیت بیگانه‌ای دارد / ز راحت دم مزن زنجیر ما دیوانه‌ای دارد

7

حرص مقلد آخر محروم عافیت ماند / بالین راحت از خلق فکر پر هما برد

8

سراغ عافیت خواهی به میدان شهادت رو / که صد بالین راحت از پر یک تیر می‌جوشد

9

خواب راحت آرزو کردم تپیدن بال زد / عافیت جستم دماغ بسملی آراستند

10

شعله‌گر دارد سراغ عافیت خاکسترست / سعی ما از خاک گشتن خواب راحت می‌شود

11

سراغ عافیت از برگ برگ این چمن جستم / کجا آرام کو راحت جهانی می‌تپد در خون

12

همین نه ریشه قفس دارد از سلامت تخم / ز دستِ عافیتِ دل، نفس هم ابله پاست

13

فکر تدبیر سلامت خون راحت خوردنست / ما همه بیچاره‌ایم و چاره ما مردنست

14

از شکست ساغر هوشم سلامت می‌چکد / بیخودی در صنعت راحت عجب استاد بود

15

آسمان ساز سلامت نیست وضع ما و من / عافیت‌ها رقص بسمل شد که‌ گفت‌وگو شدم

16

درین گلشن سلامت باب جمعیت نمی‌باشد / چو رنگ گل شکستی عافیت تعمیر می‌خواهم

17

سامان آرمیدگی موج‌گوهریم / ما را سری‌ست برخط تسخیرخواب پا

18

سامان عیش ما نشود کم ز بعد مرگ / تا مشت خاک ماست قدح نوش نقش پا

19

مقیم دشت الفت باش و خواب ناز سامان‌کن / به هم می‌آورد چشم تو، مژگان گیاه آنجا

20

بوریا راحت مخمل به فراموشی داد / صدجنون شور نیستان رگ خواب است اینجا

21

عافیت می‌طلبی منتظر آفت باش / سر بالین‌طلبان تحفهٔ در است اینجا

22

عافیت چشم ز جمعیت اسباب مدار / هرقدر ساغر و میناست خمار است اینجا

23

مقیم زاویهٔ اتفاق تسلیمم / بساط عافیت من فکنده‌اند اینجا

24

ز انقلاب مزاج اعیان به حق امان بردن‌ست بیدل / علامت عافیت ندارد چو گردد آب از تنور پیدا

25

هنوز ارهٔ دندان موج در نظر است / گهر به دامن راحت چسان‌ کِشد پا را

26

بهشتِ عافیت‌رنگِ جهانِ آبرو باشی / در آغوشِ نفس‌ گر خون کنی عرض تمنا را

27

ز زخمِ ارهٔ دندانِ موج ایمن نیست / گهر به دامنِ راحت چه‌سان کشد پا را

28

دکان‌آراییِ هستی‌، گر این خجلت‌ کند سامان / عرق، تا خاک گردیدن به دریا می‌برد ما را

29

ز خشکی‌های وضع عافیت تر می‌شود همت / عرق ای‌کاش در دریا نشاند ساحل ما را

30

به احتیاط قدم زن‌که عافیت‌طلبان / سگ گسسته مرس دیده‌اند دنیا را