خط جبین ماست همآغوش نقش پا
خط جبین ماست همآغوش نقش پا
دارد هجوم سجدهٔ ما جوش نقش پا
хт ҷабин мост ҳам оғуш нақш по
дорад ҳаҷум саҷада мо ҷуш нақш по
راه عدم به سعی نفس قطع میکنیم
افکندهایم بار خود از دوش نقش پا
ро ъадам ба саъи нафас қатаъ мӣ-каним
афаканда-айам бор худ аз душ нақш по
رنج خمار تا نرسد در سراغ دوست
بستم سبوی آبله بر دوش نقش پا
ранҷ хамор то нарсад дар сароғ дуст
бастам сабавай обала бар душ нақш по
چون جاده تا به راه رضا سر نهادهایم
موج گل است بر سر ما جوش نقش پا
чун ҷода то ба ро рзо сар наҳода-айам
мавҷ гул аст бар сар мо ҷуш нақш по
سامان عیش ما نشود کم ز بعد مرگ
تا مشت خاک ماست قدح نوش نقش پا
сомон ъиш мо нашуд кам з баъад мараг
то машт хок мост қадаҳ нуш нақш по
ماییم و آرزوی جبینسایی دری
افسر چه میکند سر مدهوش نقش پا
мойайам ва оразавай ҷабин-сойай дари
афасар ча мекунад сар мадаҳуш нақш по
چشم اثر ندیده ز رفتار ما نشان
چون سایهام خراب فراموش نقش پا
чашм асар ндида з рафтор мо нашон
чун сойа-ам хароб фаромуш нақш по
هر سر که پخت دیگ خیال رعونتی
پوشیدش آسمان ته سرپوش نقش پا
ҳар сар ки пахт диг хаёл раъунати
пушидаш осмон та сарапуш нақш по
مستانه میخرامی و ترسم که در رهت
با رنگ چهرهام بپرد هوش نقش پا
мастона мӣ-хароми ва тарсам-ки дар раҳат
бо ранг чаҳара-ам бапард ҳуш нақш по
در هر قدم ز شوق خرام تو میکشد
خمیازهٔ فغان لب خاموش نقش پا
дар ҳар қадам з шуқ харом ту мӣ-кашад
хамиоза фағон лаб хомуш нақш по
گاه خرام میچکد از پای نازکت
رنگ حنا به گرمی آغوش نقش پا
го харом мӣ-чакад аз пой нозакт
ранг ҳано ба-гарми оғуш нақш по
رنگ بنایم از خط تسلیم ریختند
یک جبهه سجده است بر و دوش نقش پا
ранг банойам аз хт тасалим рихтанд
як ҷабҳа саҷада аст бар ва душ нақш по
بیدل ز جوش آبلهام در ره طلب
گوهرفروش شد چو صدف گوش نقش پا
бидел з ҷуш обала-ам дар ра талаб
гуҳарфаруш шуд чу садаф-гуш нақш по
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- خیال
- صورت ذهنی و وهم؛ جهان تصور در برابر حضور عینی.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- خط
- موی نورُستهٔ گونه؛ نمادِ زیباییِ نوخیزِ معشوق.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.