شب به یاد آن لب خموش گذشت

شب به یاد آن لب خموش گذشت

ناله شد شمع وگلفروش‌گذشت

چشم بر جلوه‌ای که وا کردیم

پیش پیش نگاه هوش گذشت

عمر رفت و هنوز در خوابم

کاروان از سرم خموش گذشت

زبر پا دیدم از نشاط مپرس

مژه پل گشت و نای و نوش گذشت

کاف و نون، خلق را، به شور آورد

این دو حرف ازکجا به گوش گذشت

طرفه راهی، چو شمع پیمودیم

سر ما هر قدم ز دوش گذشت

فقر ما، ماتم دو عالم دشت

همه جا یک سیاهپوش گذشت

بی‌جنون ترک وهم نتوان کرد

باده از خم به قدر جوش گذشت

گر جنون کرده‌ای تکلف چیست

فصل پنهان کن و بپوش گذشت

سوختن هم غنیمت است این شمع

امشب آمد همان که دوش‌گذشت

تشنهٔ وصل بود بیدل ما

تیغ شد آب کز گلوش گذشت