فرصت نظاره تا مژگان گشودن درگذشت

فرصت نظاره تا مژگان گشودن درگذشت

تیغ برقی بود هستی آمد و از سر گذشت

وحشتی زین بزم چون شمعم به خاطر درگذشت

چین دامن آن قدرها موج زد کز سرگذشت

بر بنای ما فضولی خشت تمکینی نچید

آرزو چون فربهی زین پهلوی لاغر گذشت

امتحان هرجا عیار قدر رعنایی گرفت

سرنگونی صد سر و گردن ز ما برتر گذشت

آب آب گوهر، آتش آتش یاقوت شد

هر چه آمد بر سر ما از گذشتن درگذشت

یافتم آخر ز مقصدکوشی توفیق عجز

لغزش پایی که پروازش به زیر پر گذشت

قدر بحر رحمت از کم‌همتی نشناختیم

از غرور خشکی دامن جبین‌ها تر گذشت

عبرتی می‌خواست مخمور زلال زندگی

آب شد آیینه و از چشم اسکندر گذشت

مشق اسرار دبستان ادب پر نازک‌ست

نام لغزش تا نوشتی خامه از مسطر گذشت

می‌چکد خون دو عالم از نگاه واپسین

بیخبر از خود مگو می‌باید از دلبر گذشت

سخت بی‌رنگست شوق، از ساز وحشت‌ها مپرس

عمر پروازم به جست و جوی بال و پر گذشت

می‌روم بی دست و پا چون شمع و از هر عضو من

آبله گل می‌کند، تا عرضه دارد سرگذشت

با دل جمعم‌کنون مأیوس باید زبستن

سیر دریا دور موجی داشت از گوهر گذشت

ضعف بیمار محبت تا کجا دارد اثر

ناله هم امشب به پهلوی من از بستر گذشت

بیدل از جمعیت دل بی‌نیاز عالمم

گوهر از یک قطره پل بستن ز دریا در گذشت