شور اشکم گر چنین راه تپش سر میکند
شور اشکم گر چنین راه تپش سر میکند
تردماغیهای دریا نذر گوهر میکند
шур ашакам-гар чанин ро тапаш сар мекунад
тардамоғиҳой дарё назар гуҳар мекунад
حسرت جاوید هم عیشیست این مخمور را
جام میگردد اگر خمیازه لنگر میکند
ҳасарт ҷовайд ҳам ъиши-ст ин махамур ро
ҷом мӣ-гардад агар хамиоза лангар мекунад
کاش با آیینهسازیها نمیپرداختیم
وقت ما را صافی دل هم مکدر میکند
кош бо оина-созиҳо нами-пардохтим
вақат мо ро софи дил ҳам макадар мекунад
جوهر آیینه عرض حیرت احوال ماست
ناله را فکر میانت سخت لاغر میکند
ҷуҳар оина ъарз ҳайрат аҳавол мост
нола ро факар мионат сахт лоғар мекунад
آب میگردد تغافل خنجر ناز ترا
سرمه در تیغ نگاهت کار جوهر میکند
об мӣ-гардад тағофал ханҷар ноз таро
сарма дар тиғ нгоҳат кор ҷуҳар мекунад
میچکد خون تمنا از رگ نظارهام
بس که بیرو تو مژگان کار نشتر میکند
мӣ-чакад хон тамано аз раг назора-ам
бас ки бе-ру ту мажагон кор наштар мекунад
هیچکس یارب خجالت کیش بیدردی مباد
دیدهٔ ما را غبار بینمی تر میکند
ҳичакас йораб хаҷолат киш бидарди мабод
дида мо ро ғубор бе-нами тар мекунад
ای بسا بلبل کزین گلزار بال افشاند و رفت
بسمل ما نیز رقص وحشتی سر میکند
эй басо балабал казин галазор бол афашонд ва рафт
басамал мо низ рақас вҳашти сар мекунад
اینکه میگویند عنقا نقش وهمی بیش نیست
ما همان نقشیم اما کیست باور میکند
айанака мӣ-гавайанд ъанқо нақш ваҳами биш нест
мо ҳамон нақашим амо кист бовар мекунад
آب و گوهر در کنار بیخودی آسودهاند
موج ما را اضطراب دل شناور میکند
об ва гуҳар дар канор биходи осуда-анд
мавҷ мо ро азатароб дил шановар мекунад
هیچکس در باغ امکان کامیاب عیش نیست
گر همه گل باشد اینجا خون به ساغر میکند
ҳичакас-дар боғ амакон-комиоб ъиш нест
гар ҳама гул бошад инҷо хон ба соғар мекунад
فقر هم در عالم خود سایهپرورد غناست
آرمیدنهای ساحل ناز گوهر میکند
фақар ҳам дар олам худ сойа-парурд ғаност
ормиданаҳой соҳал ноз гуҳар мекунад
یمن آگاهی ندارد رغبت گفت و شنود
اینقدر افسانه آخرگوش ما کر میکند
йаман огоҳи надорад рағабат-гафт ва шануд
айанқадар афасона охарагуш мо кар мекунад
حسرت ساحل مبر بیدل که در دریای عشق
کم کسی بیخاک گشتن خاک بر سر میکند
ҳасарт соҳал мабар бидел ки дар дариой ишқ
кам каси бе-хок гаштан хок бар сар мекунад
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- عشق
- مهرِ سوزان؛ نیرویِ بنیادینِ هستی و راهِ فنا.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.