حیرت دل گر نپردازد به ضبطکارها
حیرت دل گر نپردازد به ضبطکارها
ناله میبندد به فتراک تپشکهسارها
ҳайрат дил гар напардозд ба забат-кораҳо
нола мӣ-бандад ба фатарок тапаш-каҳасораҳо
عالمی بر وهم پیچیدهست مانند حباب
جز هوا نبود سری در زیر این دستارها
ъолми бар ваҳм пичида-ст монанд ҳабоб
ҷуз ҳаво набуд сари дар зир ин дастораҳо
نیست زندانگاه امکان سنگ راه وحشتم
چون نگه سامان عینک دارم از دیوارها
нест зандонго амакон санг ро ваҳаштам
чун нга сомон ъинак дорм аз дивораҳо
عندلیبان را ز شرم نالهام مانند شمع
شعلهٔ آواز بست آیینهٔ منقارها
ъандалибон ро з шарм нола-ам монанд шамъ
шаъала овоз баст оина манқораҳо
از خرامموج می چشم قدحداغ استو بس
دارد این نقش قدم خمیازهٔ رفتارها
аз харом-мавҷ мӣ чашм қадаҳ-доғ аст-ва бас
дорад ин нақш қадам хамиоза рафтораҳо
موجهای این محیط آخرگهر خواهد شدن
سبحه خوابیدهست در پیچ و خم زنارها
муҷаҳой ин маҳит охарагаҳар хоҳад шадан
сабҳа хобида-ст дар пич ва хам знораҳо
بسکه درهرگل زمین ذوق تماشا خاک شد
پشه میآرد برون نظاره ازگلزارها
басака дараҳарагал замин зуқ тамошо хок шуд
паша мӣ-орд барун назора азагалазораҳо
فقر در هرجا غرور یأس سامان میکند
کجکلاهی میزند موج از شکستکارها
фақар дар ҳараҷо ғарур йос сомон мекунад
каҷакалоҳи мӣ-занд мавҷ аз шакаст-кораҳо
خواب راحت بستهٔ مژگان به هم آوردن است
سایه میگردند از افتادن این دیوارها
хоб роҳат баста мажагон ба ҳам овард-н-аст
сойа мӣ-гарданд аз афтодан ин дивораҳо
چون سحر سعی خروشمقابل اظهار نیست
به که برسازم شکست رنگ بندد تارها
чун саҳар саъи харушм-қобал азаҳор нест
ба-ки барсозм шакаст ранг бандад тораҳо
بیدل این گلشن ز بسمنظورحسن افتادهاست
ناز مژگان میدمد گر دستهبندی خارها
бидел ин галашан з бас-маназураҳасан афтода-аст
ноз мажагон мӣ-дамад гар даста-банди хораҳо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- شکست
- درهمشکستگی؛ نمادِ نیستی و فروریختنِ خودیِ عاشق.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- سنگ
- تختهسنگِ سخت؛ نمادِ سختی، جفا و گاه مستی.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- حیرت
- سرگشتگی آگاهانه در برابر حقیقتی که فهم عادی از آن بازمیماند.