خلقیست غافل اینجا از کشتن و درودن
خلقیست غافل اینجا از کشتن و درودن
چون خوشه های گندم صد چشم و یک غنودن
халқи-ст ғофал инҷо аз каштан ва дарудан
чун хоша-ҳой гандам сад чашм ва як ғанудан
گل کردن حقیقت چندین مجاز جوشاند
بر خویش پرده ها بست این نغمه از سرودن
гул-кардан ҳақиқат чандин маҷоз ҷушонд
бар хеш парда-ҳо баст ин нағама аз сарудан
گر نوبهار هستی این رنگ جلوه دارد
نتوان زد از خجالت گل بر سر نمودن
гар нубҳор ҳастӣ ин ранг ҷалуа дорад
натавон зд аз хаҷолат-гул бар сар намудан
آن به که همچو طاووس از بیضه بر نیایی
چشم هزار دامست در راه پر گشودن
он ба-ки ҳамачу товавас аз биза бар ниойай
чашм ҳазор дом-ст дар ро пур гашудан
رفع صداع هستی در سجده صندلی داشت
بر عافیت تنیدیم آخر زجبهه سودن
рафаъ садоъ ҳастӣ дар саҷада сандали дошт
бар ъофит танидим охар заҷабҳа судан
گوش از فسانهٔ ما پیش از تمیز بربند
حرف زبان شمعیم داغ دل شنودن
гуш аз фасона мо пиш аз тамиз барабанд
ҳарф забон шамаъим доғ дил шанудан
ای حرص جبههواری عرض حیا نگهدار
تاکی به رنگ سوهان سرتا قدم ربودن
эй ҳарс ҷабҳа-вори ъарз ҳио нагаҳадор
токи ба ранг суҳон сарто қадам рабудан
سیلاب خانه اینجا تشویش رفت و در بست
غارتگری ندارد آیینه جز زدودن
силоб хона инҷо ташавайаш рафт ва дар баст
ғоратагари надорад оина ҷуз здудан
تحقیق موج بیآب صورت نمیپذیرد
از خویش نیز خالیست آغوش بیتو بودن
таҳақиқ мавҷ бе-об сурт нами-пазирд
аз хеш низ холист оғуш бе-ту будан
بر رشتهٔ تعلق چندین مپیچ بیدل
جز درد سر ندارد از موی سر فزودن
бар рашта таъалқ чандин мапич бидел
ҷуз дард сар надорад аз мавай сар фазудан
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.
- راه
- مسیرِ رفتن؛ نمادِ طریقتِ سلوک و سفرِ معنوی.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- قدم
- پا یا گام؛ نشانهٔ آمدن، حضور و سلوکِ راهِ معنا.
- زبان
- عضوِ گفتار؛ ابزارِ بیان و گاه حجابِ معنای نهفته.