هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند

هرکه انجام غرور من و ما می‌بیند

بر فلک نیز همان در ته پا می‌بیند

ششجهت آینهٔ عرض صواب است اما

چشمت از کور دلی سهو خطا می‌بیند

چشم بر حلقهٔ دروازهٔ رحمت دارد

خویش را هر که به تسلیم دوتا می‌بیند

نکنی جرأت کاری که نباید کردن

گر شوی اینقدر آگه که خدا می‌بیند

زندگانی چه و آسودگی عمر کدام

صبح ما عرض غباری به هوا می‌بیند

شمع‌وار آینهٔ راستی از دست مده

کور هم پیش و پس خود به عصا می‌بیند

جای رحم است گر آزاده مقید گردد

آب در کسوت آیینه چها می‌بیند

بلبل ما چه کند گر نشود محو خروش

از رگ گل همه محراب دعا می‌بیند

به که ما نیز چو شبنم عرقی آب شویم

کان گلستان حیا جانب ما می‌بیند

همه ماضی‌ست کجا حال و کدام استقبال

دیده هر سو نگرد رو به قفا می‌بیند

بس که کاهیده‌ام از درد تمنا بیدل

موی دارد به نظر هر که مرا می‌بیند