خارج‌آهنگی ندارد سبحه و زنار ما

خارج‌آهنگی ندارد سبحه و زنار ما

می‌دود مرکز همان سر بر خط پرگار ما

از ادب‌پروردگان یاد تمکین توایم

موی چینی می‌فروشد ناله در کهسار ما

سعی ما چون شمع‌بیتاب هوای نیستی‌ست

تا پر رنگی‌ست از خود می‌کند منقار ما

گرهمه‌مخمل شودخواب‌بهار اینجاتراست

سایهٔ گل پر عرق‌ریزست درگلزار ما

تا نگه رنگ تأمل باخت پروازیم و بس

چون سحر تا کی شود شبنم قفس بردار ما

بوی گل مفت تأمل‌هاست گر وا می‌رسی

نبض‌واری در نفس پر می‌زند بیمار ما

ذره‌ایم از خجلت سامان موهومی مپرس

اندک هر چیز دارد خنده بر بسیار ما

شهرت رسوایی‌ماچون سحرپوشیده‌نیست

گل ز جیب چاک می‌بندند بر دستار ما

از ازل آشفتگی بنیاد تعمیر دلیم

موی مجنون چیدن است از سایهٔ دیوار ما

یأس پیری قطع کرد از ما امید زندگی

بسکه خم‌گشتیم افتاد از سر ما بار ما

همچو عکس آب تشویش از بنای ما نرفت

مرتعش بوده‌ست گویی پنجهٔ معمار ما

در خور هر سطر بیدل باید از خود رفتنی

جاده‌ها بسته‌ست بر سر قاصد از طومار ما