پر تشنه است حرص فضولی‌کمین ما

پر تشنه است حرص فضولی‌کمین ما

یا رب عرق به خاک نریزد جبین ما

آه از حلاوت سخن وخلق بی‌تمیز

آتش به خانهٔ که زند انگبین ما

عمری‌ست با خیال‌گر و تاز پهلویم

گردون به رخش موج‌گهربست زین ما

غیراز شکست چینی دل‌کاین زمان دمید

مویی نداشت خامهٔ نقاش چین ما

پیغام عجز سرمه‌نوا با که می‌رسد

شاید مگس به پنبه رساند طنین ما

حرفی نشد عیان که توان خواند وفهم کرد

بسی‌خامه بود منشی خط جبین ما

یارب زمین نرم چه سازد به نقش پا

داغ‌گذشتگان نکنی دلنشین ما

بشکسته‌ایم دامن وحشت چوگردباد

دستی بلند کرد زچین آستین ما

چندان نمک نداشت به خود چشم دوختن

صدآفرین به غفلت غیر آفرین ما

در ملک نیستی‌چه تصرف‌کندکسی

عنقا گم است در پی نام نگین ما

گشتیم‌داغ خلوت محفل ولی چوشمع

خود را ندید غفلت آیینه‌بین ما

برخاستن ز شرم‌ضعیفی چه ممکن است

بیدل غبار نم‌زده دارد زمین ما