رفتن عمر ز رفتار نفس‌ها پیداست

رفتن عمر ز رفتار نفس‌ها پیداست

وحشت موج، تماشای خرام دریاست

گردبادی که به خود دود صفت می‌پیچد

نفس سوختهٔ سینهٔ چاک صحراست

جوهر آینه افسرده ز قید وطن است

عکس را گرد سفر آب رخ نشو و نماست

ازگهر موج محال است تراود بیرون

گره تار نظر چشم حیا پیشهٔ ماست

قطع سررشتهٔ پرواز طلب نتوان کرد

بال اگر سلسله کوتاه کند ناله رساست

نرگس مست تو را در چمن حسن ادا

می شوخی همه در ساغر لبریز حیاست

بس که بی‌آبله گامی نشمردم به رهت

آب آیینه ز نقش قدمم چهره‌گشاست

اعتبار به خود آتش زدنم سهل مگیر

قد شمع از همه‌کس یک سر و گردن بالاست

ای تمنا مکن از خجلت جولان آبم

عمرها شد چو گهر قطرهٔ من آبله‌پاست

هیچکس نیست زبان دان خیالم بیدل

نغمهٔ پرده دل از همه آهنگ جداست