بسکه آفت ما ضعیفان را حصار آهن است

بسکه آفت ما ضعیفان را حصار آهن است

چشم زخمی‌گر هجوم آرد دعای جوشن است

سینه چاکان می‌کنند از یکدگر کسب نشاط

از نسیم صبح شمع خانهٔ گل روشن است

از حیا با چرب‌طبعان برنیاید هیچکس

آب در هرجا که دیدم زیردست روغن است

پیشکاران عجوز دهر یک سر غالبند

آن که ز مردان به مردی باج می‌گیرد زن است

اینقدر اسباب اوهامی که برهم چیده‌ایم

تا نفس بر خویش جنبیده است گرد دامن است

از نفس باید سراغ وحشت هستی‌گرفت

شعله‌ها را دود پیشاهنگ ساز رفتن است

تا خیالش را زتاریکی نیفزاید ملال

در شبستان سویدا شمع داغم روشن است

شیوهٔ بیگانگی زین بیش نتوان برد پیش

با خود است آن جلوه را نازی که گویی با من است

کوشش تسلیم هم محمل به جایی می‌کشد

شمع ما را پای جولان سربه ره افکندن است

آتش‌کارت نخواهد آنقدر گرمی فروخت

ای توهّم خاک بر سرکز؟س بی‌دامن است

تا توانی ناله کن بیدل که درکیش جنون

خامشی صبح قیامت در نفس پروردن است