قیامت / هجوم

1

ای که بر نقش قدش دل بسته‌ای هشیار باش / سایهٔ این سرو آشوب قیامت‌پرورست

2

آشوب غفلت ما ظلم است بر قیامت / یارب شبی ‌که داریم ننگ سحر نگردد

3

به صحرای قیامت قامتش‌ گر فتنه انگیزد / به رنگ‌گردباد آه از دل محشر برون آرد

4

به استقبالم از یاد نگاه کافرآیینش / قیامت آمد، آشوب پری‌، آمد فرنگ آمد

5

بر سر فرهاد تا محشر قیامت می‌کند / تیشه‌ای ‌کز بی‌تمیزی روی شیرین‌ کنده بود

6

ترک من می‌تازد آشوب قیامت در رکاب / نیست باک از خاک ره در چشم مردم‌ کردنش

7

در آن معرض‌ که جوشد شور محشر / قیامت هم تو خواهی بود با دل

8

خلقست زین گرد هوس یعنی ز افسون نفس / شور قیامت در قفس‌ آشوب توفان در بغل

9

قیامت‌ کرد گل در پیرهن بالیدنت نازم / جهان شد صبح‌ محشر زیر لب خندیدنت نازم

10

کو قیامت چه محشر ای غافل / فرصت اندیش ماه و سال خودیم

11

خط جبین ماست هم آغوش نقش پا / دارد هجوم سجدهٔ ما جوش نقش پا

12

عمری‌ست‌ طعمه‌خوار هجوم ندامتیم / یارب چرا چو موج به دریا زدیم پا

13

بیدل آن فتنه‌ که توفان قیامت دارد / غیر دل نیست همین خانه‌خراب است اینجا

14

هجوم درد پیچیده‌ست هستی تا عدم بیدل / تو هم‌ گر گوش داری ناله‌ای خواهی‌ شنید اینجا

15

بیدل به خود تا زنده‌ام صبح قیامت خنده‌ام / کز شور نظم افکنده‌ام درگوش‌های کر صدا

16

سواد کُنج معدومی قیامت‌عالمی دارد / که هر کس هر کجا گم‌ شد ازین منزل شود پیدا

17

به هم اگر چشم باز گردد قیامت آیینه‌ساز گردد / کز اعتبارات جسم خاکی چو عبرتیم از قبور پیدا

18

از دستبرد حاجت، نم در جبین نداریم / آخر هجوم مطلب، شست از عرق حیا را

19

همین درد است برگ عشرت خونین‌دلان بیدل / هجوم گریه، مست خنده دارد طبع مینا را

20

دماغ اهل مشرب با فضولی برنمی‌آید / هجوم این عمارت‌ها دگرگون‌ کرد صحرا را

21

هجوم ناله نشسته است در غبار ضعیفی / برآورند ز بالین پر شکستهٔ ما را

22

چه‌آگهی وچه‌غفلت چه‌زندگی‌وچه‌مرگ / قیامت همه‌کس دیده‌اند دنیا را

23

بیا تا دی‌کنیم امروز فردای قیامت را / که چشم خیره‌بینان تنگ دید آغوش رحمت را

24

تو شخص آزاد پرفشانی قیامت است این‌که غنچه مانی / فسرد خودداریت به‌رنگی‌که سنگ‌ کردی شرار خود را

25

خیال‌آباد یکتایی قیامت عالمی دارد / که هرجا وارسی باید پرستیدن همین خود را

26

شد جوش خطت پردة اسرار تبسم / پوشید هجوم مگس این تنگ شکر را

27

نغمه هم در نشئه‌پیمایی قیامت می‌کند / موج می تار است بیدل‌ کاسهٔ طنبور را

28

هجومِ شکوهٔ هرکس ز دردِ مفلسی باشد / نخیزد ناله از نی تا بود مغز استخوانش را

29

در هجوم عاجزی آفت گوارا می‌شود / می‌شمارد مرغ بی‌پرواز شهپر تیغ را

30

به گلشن گر برافشاند ز روی ناز کاکل را / هجوم ناله‌ام آشفته سازد زلف سنبل را