کسی در بند غفلت ماندهای چون من ندید اینجا
کسی در بند غفلت ماندهای چون من ندید اینجا
دو عالم یک در باز است و میجویم کلید اینجا
каси дар бандағафалат-монда-эй чун ман ндид инҷо
ду олам як дарабоз аст ва мӣ-ҷавайам-калид инҷо
سراغ منزل مقصد مپرس از ما زمینگیران
به سعی نقش پا راهی نمیگردد سفید اینجا
сароғ маназал мақасад мапарс аз мо змингирон
ба саъи нақш по роҳи нами-гардад сафид инҷо
تپیدن ره ندارد در تجلیگاه حیرانی
توان گر پای تا سر اشک شد نتوان چکید اینجا
тапидан ра надорад дар таҷалиго ҳирони
тавон-гар пой то сар ашак шуд натавон чакид инҷо
ز گلزار هوس تا آرزو برگی به چنگ آرد
به مژگان عمرها چون ریشه میباید دوید اینجا
з галазор ҳус то орзу бараги ба чанг орд
ба мажагон ъамараҳо чун риша мӣ-бойд давайд инҷо
تحیر گر به چشم انتظار ما نپردازد
چه وسعت میتوان چیدن ز آغوش امید اینجا
таҳир гар ба чашм анатазор мо напардозд
ча васаъат мӣ-тавон чидан з оғуш амид инҷо
ترشرویی ندارد یمن جمعیت در این محفل
چو شیر این سرکهات از یکدگر خواهد برید اینجا
тарашаравайай надорад йаман ҷамаъит дар ин маҳафал
чу шир ин сарака-ат аз йакадагар хоҳад барид инҷо
به دل نقشی نمیبندد که با وحشت نپیوندد
نمیدانم کدامین بیوفا آیینه چید اینجا
ба дил нақаши нами-бандад ки бо вҳашт напивандад
нами-донам кадомин бе-вафо оина чид инҷо
مرا از بیبری هم راحتی حاصل نشد، ورنه
بهار سایهای رنگینتر از گل داشت بید اینجا
маро аз бе-бари ҳам роҳати ҳосал нашад, варна
бҳор сойа-эй рангин-тар аз гул дошт бид инҷо
گواه کشتهٔ تیغ نگاه اوست حیرانی
کفن بردوشی بسمل بود چشم سفید اینجا
гаво-кашта тиғ нго аваст ҳирони
кафан бардуши басамал буд чашм сафид инҷо
کفن در مشهد ما بینوایان خونبها دارد
ز عریانی برون آ گر توانی شد شهید اینجا
кафан дар машаҳад мо бинавойон хонабҳо дорад
з ъариони барун о гар тавони шуд шаҳид инҷо
هجوم درد پیچیدهست هستی تا عدم بیدل
تو هم گر گوش داری نالهای خواهی شنید اینجا
ҳаҷум дард пичида-ст ҳастӣ то ъадам бидел
ту ҳам-гар гуш дори нола-эй хоҳи-шанид инҷо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- نقش
- تصویر و اثر؛ گاه صورت ظاهری در برابر حقیقت.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- اشک
- قطرهٔ چشم؛ نشانهٔ گریه، شوق یا اندوهِ عاشقانه.
- بهار
- فصلِ شکوفایی؛ نمادِ جوانی، تازگی و جلوهٔ حسن.
- مژگان
- موهای پلک؛ نمادِ تیرِ نگاه و گریهٔ عاشق.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.