تیغ / بسمل

1

بسمل شوق مرا از اثر کوچهٔ زخم / تا دم تیغ تو یکدست تپیدن باشد

2

گواه‌ کشتهٔ تیغ نگاه اوست حیرانی / کفن بردوشی بسمل بود چشم سفید اینجا

3

بسمل ما بسکه از ذوق شهادت می‌تپد / تیغ قاتل می‌شمارد فرصت تکبیر را

4

بسمل ناز تو چون مشق تپیدن می‌کند / می‌کشد چون مدّ بسم‌الله بر سر تیغ را

5

سطر خونی ز پرافشانی بسمل خواندیم / که گر از خویش روی جادهٔ روشن تیغ است

6

تیغ عبرت در بغل دارد هوای باغ دهر / چون‌شفق‌گردی‌که‌بال‌افشانداینجا بسمل است

7

پرفشانی نیست ممکن بسمل تصویررا / زخمی تیغ تحیر از تپیدن عاری است

8

به آن بضاعت عجزم که گاه بسمل من / به جای خون عرق از تیغ قاتل افتادست

9

تبسم که به خون بهار تیغ کشید / که خنده بر لب‌گل نیم بسمل افتادست

10

امید عافیت گر هست از تیغ است بسمل را / غریق بحر الفت به که بر موج خطر پیچد

11

به چمن زخون بسمل همه جا بهارناز است / دم تیغ آن تبسم رگ گل بریده باشد

12

نیافت عشق جفاپیشه قابل ستمی / همیشه بسمل این تیغ امتحانی بود

13

بیدل‌ امشب بسمل تیغ تمنای کی‌ام / بال من برگ گل از فیض تپیدن می‌شود

14

ابر چه بهار است‌که بر بسمل نازت / تیغ مژه با برق برابر زده‌ای باز

15

تا نفس بر خویش می‌بالد تمنا می‌تپد / هرکه دیدم بسمل است از تیغ ناپیدای ناز

16

تیغ مژگانی‌که عالم بسمل نیرنگ اوست / گر نپردازد به خونم خون من درگردنش

17

هر جا دم تیغ تو گل افشان خیالیست / فرشست چو طاووس چمن در پر بسمل

18

در این تپشکده بی‌اختیار سعی وفایم / غمش به هر که‌ کشد تیغ‌، بال‌ بسمل‌ او من

19

جهانی را تحیر بسمل ناز تو می‌بینم / نمی‌دانم چه تیغ است اینکه دارد در میان ابرو

20

گر، دمی‌، بوس کفت‌گردد میسر تیغ را / تا ابد رگهای‌گل بالد ز جوهر تیغ را

21

خنده تنها نه همین برگل و سوسن تیغ است / صبح را هم نفس ازسینه‌کشیدن تیغ است

22

نفس بوالهوسان بر دل ر‌وشن تیغ است / شمع افروخته را جنبش دامن تیغ است

23

ما شهیدان را وضویی داده‌اند از آب تیغ / سجده آموز سر ما نیست جز محراب تیغ

24

فقر ما را مشمارید کم از عالم تیغ / که برشهاست بقدر تنکی‌ در دم تیغ

25

تا بست ادب نامهٔ من در پر بسمل / پرواز گرفته‌ست شکن در پر بسمل

26

شکوهٔ جور تو نگشاید دهان زخم را / تیغ میلی می‌کشد خواب‌گران زخم را

27

مپندارید عاشق شکوه پردازد ز بیدادش / که لب واکردن امکان نیست‌زخم تیغ الفت را

28

بسمل آهنگان‌، تسلیمت مهیا کرده‌اند / جبههٔ شوقی‌که داند آستان شمشیر را

29

بسمل موج می‌ام زخمم همان خمیازه است / در لب ساغرکن ای قاتل نهان شمشیر را

30

دردمندم یأس می‌جوشد اگر دم می‌زنم / ابرو از تیغ است چشم خونفشان زخم را