دل / قلب

1

از دل تنها توان بر قلب محشر تاختن / لیک نتوان ‌گشت با یک دل ز صد لشکر طرف

2

درین محنت‌سرا گر بستر راحت هوس داری / نمالی سینه بر گردی که گیرد دامن دل‌ها

3

به اولین جلوه‌ات ز دل‌ها رمید صبر و گداخت طاقت / کجاست آیینه تا بگیرد غبارِ حیرت درین تماشا

4

سیه‌روزی فروغ تیره‌بختان بس بود بیدل / ز دود خویش باشد سرمه چشم داغ دل‌ها را

5

سری‌ نبود به وحشت‌ ز بزم‌ جستن‌ ما را / فشار تنگی دل‌ها شکست دامن ما را

6

عشق هرجا شوید از دل‌ها غبار رنگ را / ریگ زیر آب خنداند شرار سنگ را

7

ز دلها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان‌کن / جهان تا گرد دل‌گیرد پریشان سازکاکل را

8

بیدل از تسلیم‌، ما هم صید دل‌ها کرده‌ایم / نسبتی با زلف می‌باشد سرِ افتاده را

9

عالمی را انفعال وضع بیکاری گداخت / ناخن سرخاری دل‌ها مگردان شانه را

10

ز دم‌سردی دوران کم نگردد گرمی دل‌ها / فسردن‌ مشکل است از آب‌ دریا جوش ماهی را

11

ز برق این تحیر آب شد آیینهٔ دل‌ها / که ره تا محمل لیلی‌ست بیرون‌گرد محمل‌ها

12

ز قطعِ الفت دل‌ها حسود آسوده ننشیند / شود خمیازهٔ مقراض افزون در بریدن‌ها

13

جادهٔ کج رهروان را سر خط جانکاهی‌ست / باعث آشوب دل ها پیچ و تاب آرزوست

14

بر بنای دهر از سیل قیامت نگذرد / آن‌چه از روی عرقناک تو بر دل‌ها گذشت

15

کلفت‌زدای کینهٔ دل‌ها تواضع است / زین تیشه می‌توان‌ گره سنگ باز کرد

16

صید دل‌ها نتوان کرد مگر از تسلیم / طرهٔ شاهد این بزم خمیدن باشد

17

خدمت دل‌ها کن اینجا کفر و دین منظور نیست / آینه ازهرکه باشد مفت روشنگر بود

18

دل‌ها همه خلوتکدهٔ جلوهٔ نازند / از هر صدف آن گوهر یکدانه طلب کن

19

تا کجا آن جلوه در دل‌ها کشد میدان سری / در فشار شیشه افتاده‌ست آغوش پری

20

می‌کند دودی از نفس ظاهر / تا دهد عرضه داغِ دل‌ها را

21

آیینهٔ چندین تب وتاب است دل ما / چون د‌اغ جنون شعله نقاب است دل ما

22

لعل تو به حرف آمد و دادیم دل ازدست / یعنی به سؤ‌ال تو جواب است دل ما

23

هم آبله هم چشم پر آب است دل ما / پیمانهٔ صد رنگ شراب است دل ما

24

باغی‌که بهارش همه سنگ است دل اوست / دشتی‌که غبارش همه آب است دل ما

25

نشود جاه و حَشَم شهرتِ خامِ دلِ ما / این نگینها متراشید به نام دل ما

26

ای به زلفت جوهر آیینهٔ دل تاب‌ها / چون مژه دل بستهٔ چشم سیاهت خواب‌ها

27

داغ محبتم در دل نیست جای من / آنجاکه حلقه می‌زنم از دل درونتر است

28

داغ اگر حلقه زند ساغر صهبای دل است / ناله گر بال کشد گردن مینای دل است

29

صبح این بادیه آشوب تپشهای دل است / شام‌گردی ز جنون‌تازی سودای دل است

30

نی صبر به دل مانْد و نه حیرت به نظرها / ای سیل دل و برق نظر، این چه خرام است؟