به تردستی بزن ساقی غنیمت دار قلقل را

به تردستی بزن ساقی غنیمت دار قلقل را

مبادا خشکی افشارد گلوی شیشهٔ مل را

ز دل‌ها تا جنون جوشد نگاهی را پرافشان کن

جهان تا گرد دل‌گیرد پریشان ساز کاکل را

چسان رازت‌نگهدارم که این سررشتهٔ غیرت

چو بالیدن به روی عقده می‌آرد تأمل را

سرشک‌از دیده بیرون ریختم‌مینا به جوش آمد

چکیدن‌های این خم آبیاری کرد قلقل را

درین محفل که جوشد گرد تشویش از تماشایش

به خواب امن می‌باشد نگه چشم تغافل را

زبحث شورش دریا نبازد رنگ تمکینت

چو گوهر گر بفهمی معنی درس تأمل را

دچار هر که شد آیینه‌ رنگ جلوه‌اش‌گیرد

صفای دل برون از خویش نپسندد تقابل را

جنون ناتوانان را خموشی می‌دهد شهرت

به غیر از بو صدایی نیست زنجیر رگ گل را

نیاز و ناز باهم بسکه یک رنگند درگلشن

زبوی غنچه نتوان فرق کرد آواز بلبل را

به می رفع کجی مشکل بود از طبع کج‌طینت

به زور سیل نتوان راست‌کردن قامت پل را

شکنج جسم و عرض دستگاه ای بیخبر شرمی

غبارانگیز ازین خاک و تماشاکن تجمل را

فسردن‌گر همه‌گوهر بود بی‌آبرو باشد

بکن جهد آن قدر کز خاک برداری توکل را

به پستی نیز معراجی است‌گر آزاده‌ای بیدل

صدای آب شو ساز ترقی کن تنزل را