خیال قرب غفلت دوری از انس است محرم را

خیال قرب غفلت دوری از انس است محرم را

تبسم‌های گندم چین دامن گشث آدم را

حوادث‌کج سرشتان را نبخشد وضع همواری

بود مشکل‌کشاکش ازکمان بیرون برد خم را

ز جرأت قطع کن گر مرد میدان گاه تسلیمی

که تیغ اینجا برش‌ها می‌شمارد ریزش دم را

سراغ از هر چه گیری بی‌نشانی جلوه‌ها دارد

غبار وحشتی از بال عنقا گیر عالم را

ز تحریک مژه بر پرده‌های دیده می‌لرزم

که نوک خامه ازهم می‌شکافد صفحهٔ نم را

اگر ازگرد راهت چشم آهو سرمه بردارد

تحیر همچو تار شمع سوزد جوهر رم را

درین محفل ندارد عافیت وضع ملایم هم

اگر بستر و گر بالین همان زخم است مرهم را

به چشم شوخ تا کی عیب‌جوی یکدگر بودن

مژه برهم زنید وبشکنید آیینهٔ هم را

درین گلشن نقابی نیست غیر از شرم پیدایی

به عریانی همان جوش عرق پوشید شبنم را

کج‌اندیشان ندارند آگهی از راستان بیدل

ز انگشت است یکسر میل کوری چشم خاتم را