زین باغ بسکه بی‌ثمری آشکار بود

زین باغ بسکه بی‌ثمری آشکار بود

دست دعای ما همه برگ چنار بود

دیدیم مِغزَلِ فلک و سحربافی‌اش

یک رفت و آمد نفسش پود و تار بود

خلقی به کارگاه جسد عرضه داد و رفت

ما و منی که دود چراغ مزار بود

سیر بهار عمر نمودیم ازین چمن

با هر نفس وداع گلی یادگار بود

دل‌ها سموم پرور افسون حیرتند

در زلف یار شانهٔ دندان مار بود

هر گل در تن بهار چمن‌ساز حیرتی‌ست

چشم که باز شد که نه با او دچار بود

ما غافلان تظلم حرمان کجا بریم

حسن آشکار و آینه در زنگبار بود

تکلیف هستی‌ام همه خواب بهار داشت

دیوار اوفتاده به سر سایه‌وار بود

تنها نه من ز درد دل افتاده‌ام به خاک

بر دوش کوه نیز همین شیشه‌بار بود

عجزم به ناله شور قیامت بلند کرد

بر خود نچیدنم علم کوهسار بود

جز کلفت نظر نشد از دهر آشکار

افشاندم این ورق همه خط‌ها غبار بود

جیبم به چاک داد جنون شکفتگی

دلتنگیم چو غنچه عجب جامه‌وار بود

پر دور گرد ماند ز غیرت غبار من

دست بریده که به دامان یار بود

جهدی نکردم و به فسردن گذشت عمر

در پای همت آبله‌ام کارساز بود

بیدل به ما و تو چه رسد ناز آگهی

در عالمی که حسن هم آیینه‌دار بود