دل از بهار خیال تو گلشن رازست

دل از بهار خیال تو گلشن رازست

نگه به یاد جمالت بهشت‌پردازست

خیال مرهم‌کافورگل فروش مباد

به روی تیغ توام چشم زخم دل بازست

تو برق جلوه، نگه دشمنی، کسی چه‌کند

شکست آینهٔ حسن، مستی نازست

گداختم زتحیرکه چشم آینه هم

بهار حسن تو را شبنم نظربازست

می‌ام چو نکهت گل جوهر هوا گردید

هنوز شیشهٔ رنگم شکستن آغازست

لبی که خنده در او خون شود لب میناست

رگی که نیش به دل می‌زند رگ سازست

سخاست نشئهٔ شهرت کرم‌نژادان را

گشاده دامنی ابر، بال پروازست

فریب عجز مخور ازپر شکستهٔ رنگ

که در گرفتن پرواز چنگل بازست

ز پیچ و تاب نفس سوز دل توان دانست

زبان دود به اسرار شعله غمازست

ندانم این همه حرف جنون که می‌کوبد

که گوش حلقهٔ زنجیر ما پر آوازست

توان ز بیخودی‌ام کرد سیر عالم حسن

شهید عشقم و خونم قلمرو نازست

نهال‌گلشن قدر سخنوری بیدل

به قدر معنی برجسته گردن‌افرازست