هرگه روم از خویش به سودای وصالش

هرگه روم از خویش به سودای وصالش

توفان کند از گرد رهم بوی خیالش

خواندند به کوثر ز لب یار حدیثی

از خجلت اظهار عرق کرد زلالش

رنگی که دمید از چمن وحشت امکان

بستند همان نامهٔ پرواز به بالش

از کلفت آیینهٔ عشاق حذر کن

بر جلوه اثر می‌کند افسون ملالش

عمری که ز جیبش شرر خسته نخندد

بگذار که پامال کند گردش مالش

تحریک زبان صرفهٔ بی‌مغز ندارد

سررشتهٔ رسوایی کوس است دوالش

درویش همان قانع آهنگ خموشی‌ست

هم کاسهٔ چینی نتوان یافت سفالش

کلکی که به سر منزل معنی‌ست عصایم

صد شمع توان ریختن از رشتهٔ نالش

از مکر فلک اینهمه غافل نتوان زیست

چین حسدی هست در ابروی هلالش

بیدل به قفس کرده‌ام از گلشن امکان

رنگی که نه پرواز عیانست و نه بالش