بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

بهار صنع چو دیدیم در سر و کارش

به رنگ رفته نوشتم برات‌گلزارش

به آسمان مژهٔ من فرو نمی‌آید

بلند ساختهٔ حیرتی‌ست دیوارش

رهایی از کف صیاد عشق ممکن نیست

کمند جای نفس می‌کشد گرفتارش

به خاک خفتهٔ دام تواضع خلقم

چو سجده‌ای که فتد راه در جبین زارش

به وضع خلق برآیا ز دهر گوشه‌گزین

گهر سری‌ست که دربا نمی‌کشد بارش

ز شیخ مغز حقیقت مجو که همچو حباب

سری ندارد اگر وا کنند دستارش

ندارد آن همه تعلیم هوش غفلت عام

به راه خفته به پا می‌کنند بیدارش

چو شمع بلبل آن باغ بسکه عجز‌نماست

شکستن پر رنگ است سعی منقارش

خرام یار ز عمر ابد نشان دارد

در آب خضر نشسته‌ست گرد رفتارش

ادب ز شرم نگه آب می‌شود ورنه

شنیده‌ایم که بی‌پرده است دیدارش

ره جنونکدهٔ دل گرفته‌ای بیدل

به پا چو آبله نتوان نمود هموارش