ناتوانی در تلاش حرص بهتانم نکرد

ناتوانی در تلاش حرص بهتانم نکرد

قدردانیهای طاقت آنچه نتوانم نکرد

شمع خامش وارهید از اشک و آه و سوختن

بی‌زبان بودن چه مشکلهاکه آسانم نکرد

تا مبادا خون خورد تمثالی از پیدایی‌ام

نیستی در خانهٔ آیینه مهمانم نکرد

زین چمن عمری‌ست پنهان می‌روم چون بوی گل

شرم هستی در لباس رنگ عریانم نکرد

در گهر هم موج من زحمت‌کش غلتیدنی‌ست

سودن دست آبله بست و پشیمانم نکرد

جان فدای‌طفل خوش خویی که پرواییش نیست

عمر‌ها گرد سرم گرداند و قربانم نکرد

انفعالم آب کرد اما همان آواره‌ام

گل شدن شیرازهٔ خاک پریشانم نکرد

وقت هر مژگان‌گشودن یک جهان دیدار بود

آه از این چشمی که وا گردید و حیرانم نکرد

دیده گر بی‌اشک گردید از حیا امید‌هاست

جبهه آسان می‌کند کاری که مژگانم نکرد

زین نُه آتشخانه بیدل هر چه برهم چید حرص

یأس جز تکلیف پشت دست و دندانم نکرد