گل نکرد آهی که بر ما خنجر قاتل نشد

گل نکرد آهی که بر ما خنجر قاتل نشد

آرزو برهم نزد بالی که دل بسمل نشد

دام محرومی درین دشت احتیاط آگهی‌ست

وای بر صیدی که از صیاد خود غافل نشد

دل به راحت گر نسازد با گدازش واگذار

گوهر ما بحر خواهد گشت اگر ساحل نشد

در بیابانی که ما را سر به کوشش داده‌اند

جاده هم از خویش رفت و محرم منزل نشد

شعله را خاموش گشتن پای از خود رفتن است

داغ هم گردیدم و آسودگی حاصل نشد

گرچه رنگ این دو آتشخانه از من ریختند

از جبینم چون شرر داغ فنا زایل نشد

اعتبار اندیشگان آفت‌پرست کاهشند

هیچکس بی‌خودگدازی شمع این محفل نشد

عافیت گر هست نقش پردهٔ واماندگی‌ست

حیف پروازی که آگاه از پر بسمل نشد

ذوق آغوش دویی در وصل نتوان یافتن

بی‌خبر مجنون ما لیلی شد ومحمل نشد

نی‌گداز دل به کار آمد نه ریزش‌های اشک

بی‌تومشت خاک من برباد رفت وگل نشد

در لباس قطره نتوان تلخی دریا کشید

مفت آن خونی که خاکستر شد امّا دل نشد

غیر من زین قلزم حیرت حبابی‌گل نکرد

عالمی صاحبدل‌است امّا کسی بیدل نشد