گلفزوش از پرتو شمع من است این انجمن

گلفزوش از پرتو شمع من است این انجمن

رنگ می‌بالید تا گردید رنگین انجمن

عارف از سیرگریبان دهر را دل می‌کند

می‌شود خلوت به حکم چشم حق بین انجمن

عالمی رفت از خود و برخاست آشوب جنون

سایهٔ بال پری کرده‌ست سنگین انجمن

بی‌نشان شوقی که نیرنگش برون است از حساب

با فقیران خلوت است و با سلاطین انجمن

گوشه‌ای می‌خواستم زین دشت بیتابی غبار

مشورت از هر که جستم گفت: برچین انجمن

گر خورد بر گوشت آواز سپند از مجمری

در وداع وهم دارد رقص تحسین انجمن

ناکجا با هر جنون طبعی طرف باید شدن .

لب به هم بند و تهی کن از سخن چین انجمن

زین علایق هیچ چیزت خار دامنگیر نیست

گر تو می‌خیزی نمی‌گردد شلایین انجمن

خود گدازی مطلبی چون شمع انشا کرده‌ایم

مصرع ما را ندارد تاب تضمین انجمن

ما حریفان جهد‌ها داربم و تنها می‌رویم

از گرو تازی‌ست در هر خانه‌ای زین انجمن

بر خود از غوغا نمی‌چید اینقدر سامان ناز

یاد اگر می‌کرد از یاران پیشین انجمن

ظاهر و باطن چه دارد غیر هستی و عدم

آن تغافل این نگاه، آن خلوت و این انجمن

بیدل اینجا تر زبانان مایهٔ درد سرند

شمع گر خاموش گردد گوید آمین انجمن