کی جزا می‌رسد از اهل حیا سرکش را

کی جزا می‌رسد از اهل حیا سرکش را

آب آیینه محال است کشد آتش را

بر زبان راست روان را نرود حرف خطا

خامه ظاهر نکند جز سخن دلکش را

استخوانم نشود سدّ ره ناوک یار

شمع ناچار به خود کوچه دهد آتش را

کینه‌سازی المی نیست که زایل‌گردد

روزوشب سینه پر از تیر بود ترکش را

از چه پرواز بزرگی نفروشد زاهد

ریش برتافته‌کم نیست بزاخفش را

بگذر از خرقه اگر صافی مشرب خواهی

کز نمد می‌گذرانند می بیغش را

ناله‌ای هست اگر گریه عنان‌کوته کرد

ابر از برق چرا هی نکند ابرش را

مژه‌ای بازکن از چاک کتان هستی

نتوان دید به چشم دگر آن مهوش را

دام ماگرم‌روان نیست تعلق بیدل

خار پا مانع جولان نشود آتش را