در آن بساط که حسنت دچار آینه است

در آن بساط که حسنت دچار آینه است

بهشت آینهٔ انتظار آینه است

ز نقش پای تو، کایینه‌دار آینه است

بساط روی زمین را بهار آینه است

اگر ز جوهر نظاره نیست دام به دوش

چرا ز روی تو حیرت شکار آینه است

به یاد جلوه، نظر باختیم، لیک چه سود

که این گل از چمن انتظار آینه است

به دستگاه صفا کوش، گر دلی داری

همین فروغ نظر اعتبار آینه است

توان ز ساده‌دلی گشت نسخهٔ تحقیق

که خوب و زشت جهان در کنار آینه است

صفای دل طلبی، دیده در خم مژه گیر

نمد، ز گرد کدورت حصار آینه است

به قدر شرم گل افشاند، بی‌نقابی حسن

عرق به عالم شوخی بهار آینه است

کدورت از دم هستی، کشد دل آگاه

نفس به چشم تامل غبار آینه است

چراغ انجمن شوق جز تحیر نیست

نهان پردهٔ دل آشکار آینه است

به روی‌کار نیاید، هنر، ز صاف‌دلان

که عرض جوهر خود، زنگبار آینه است

ز نقش‌های بد و نیک این جهان بیدل

دلی که صاف شود، در شمار آینه است