کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را

کیست بردارد ز اهل معرفت ناز تو را

گنبد دستار کو بردارد آواز تو را

جز صدای لفظ‌نامربوط او معنی‌کجاست

نغمهٔ دولاب آهنگی بود ساز تو را

پیری و طفلی بجا، نقص وکمال توام‌اند

نیست چندان امتیاز انجام و آغاز تو را

در تغافل هم نگه می‌پرورد بی‌شیوه نیست

سرمهٔ نیرنگ باشد چشم غماز تو را

می‌کندقطع سخن، اظهارفضلش آفت‌است

جز بریدن‌کی بود حرفی لب‌گازتو را

از تماشا حیرت بی‌بهره چون آیینه است

شوق بینایی نباشد دیدهٔ باز تو را

تا نگردد فاش سرّ مستی‌ات مگشای چشم

چون پری‌کاین شیشه ظاهر می‌ کند راز تو را

خم شد از بار تعلق قامتت زیبنده نیست

دعوی وارستگی چون سرو انداز تو را

بیدل ارباب تأمل با عروجت چون کنند

آشیان برتر بود از رنگ پرواز تو را