سوختن یک نغمه است از ساز شمع
سوختن یک نغمه است از ساز شمع
پرده نتواند نهفتن راز شمع
сухатан як нағама аст аз соз шамъ
парда натавонд наҳафтан роз шамъ
خود گدازی آبروی دیگر است
میرسد بر انجمنها ناز شمع
худ гадози обаравай дигар аст
мӣ-расад бар анаҷаманаҳо ноз шамъ
نالهها در دود دل گم کردهایم
سرمه پیچیدهسث بر آواز شمع
нола-ҳо дар дуд дил гам карда-айам
сарма пичида-сас бар овоз шамъ
عاشقان را مونسی جز درد نیست
سوختن باشد همین دمساز شمع
ъошақон ро мунаси ҷуз дард нест
сухатан бошад ҳамин дамасоз шамъ
تا کی ای پروانه بال افشانیات
پرفشانیهاست با گلباز شمع
то ки эй паравона бол афашони-ат
парфашониҳост бо галабоз шамъ
ختم تدبیر زبان لب بستن است
تا خموشی میرسد پرواز شمع
хатам тадабир забон лаб бастан аст
то хамуши мӣ-расад паравоз шамъ
رونق عشاق عرض نیستی است
سر بریدن میشود پرواز شمع
рунқ ъашоқ ъарз нисти аст
сар баридан мӣ-шуд паравоз шамъ
کیست دریابد زبان بیخودان
نیست جز پرواز رنگ آواز شمع
кист дариобд забон биходон
нест ҷуз паравоз ранг овоз шамъ
سعی خود را خود تلافی کردهایم
هم سر خویش است پا انداز شمع
саъи худ ро худ талофи карда-айам
ҳам сар хеш аст по андоз шамъ
مدعای جستجو روشن نشد
پر بلند افتاده است انداز شمع
мадаъой ҷастаҷу рушан нашад
пур баланд афтода аст андоз шамъ
فکر انجام دگر داریم ما
دیده باشی صورت آغاز شمع
факар анҷом дагар дорим мо
дида боши сурт оғоз шамъ
خامشی هم ترجمان حال ماست
بیسخن پیداست بیدل راز شمع
хомаши ҳам тараҷамон ҳол мост
бе-сахан пидост бидел роз шамъ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- پا
- عضوِ راهرفتن؛ نمادِ گام در راهِ طلب و سلوک.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- پرواز
- اوجگرفتن در هوا؛ نمادِ رهاییِ روح و آرزو.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عرض
- ویژگی ناپایدار شیء؛ در برابر جوهر و ذات.
- زبان
- عضوِ گفتار؛ ابزارِ بیان و گاه حجابِ معنای نهفته.