بولهوس از سبک سری حفظ سخن نمیکند
بولهوس از سبک سری حفظ سخن نمیکند
در قفس حبابها، باد وطن نمیکند
булаҳус аз сабак сари ҳафаз сахан нами-канд
дар қафас ҳабобҳо, бод ватан нами-канд
لب مگشای چون صدف تا گهر آوری به کف
گوش طلب که کار گوش هیچ دهن نمیکند
лаб магашой чун садаф то гаҳар овари ба-каф
гуш талаб ки-корагуш ҳич даҳан нами-канд
قطره محیط میشود چون ز سحاب شد جدا
روح ز وهم خود عبث ترک بدن نمیکند
қатара маҳит мӣ-шуд чун з саҳоб шуд ҷадо
руҳ з ваҳм худ ъабас тарак бадан нами-канд
هستی خودگداز من شمع شرر بهانهایست
لیککسی نگاهگرم جانب من نمیکند
ҳастӣ худ гадоз ман шамъ шарар бҳона-эй-ст
лик-каси нго-гарм ҷонаб ман нами-канд
خون امید میخورد بیتو دل شکستهام
طرهٔ سرکشت چرا یاد شکن نمیکند
хон амид мӣ-хурд бе-ту дил шакаста-ам
тара саракашт чаро йод шакан нами-канд
بسکه هوای غربتم چون نفس است دلنشین
جوهر من در آینه فکر وطن نمیکند
басака ҳавой ғарабатам чун нафас аст даланашин
ҷуҳар ман дар оина факар ватан нами-канд
نیست به عالم جنونگردش رنگ عافیت
هیچکس از برهنگی جامهکهن نمیکند
нест ба олам ҷанун-гардаш ранг ъофит
ҳичакас аз бараҳанги ҷома-каҳан нами-канд
پنبهٔ داغ عاشقان نیست به غیر سوختن
مردهصفت چراغ ما سر به کفن نمیکند
панаба доғ ъошақон нест ба ғир сухатан
марда-сафт чароғ мо сар ба-кафан нами-канд
دیده به صدهزار اشک محو نثار مقدمیست
آه که آن سهیل ناز یاد یمن نمیکند
дида ба садаҳазор ашак маҳу насор мақадами-ст
о ки он саҳил ноз йод йаман нами-канд
منع غنای دلبران نیست به جهد عاشقان
بلبل اگربه خون تپد غنچه سخن نمیکند
манаъ ғаной далабарон нест ба ҷаҳад ъошақон
балабал агараба хон тапад ғанача сахан нами-канд
از عزبی به طبع خود جمع مکن مواد ننگ
شوهر خویش میشود مرد که زن نمیکند
аз ъазаби ба табаъ худ ҷамаъ макан мавод нанг
шуҳар хеш мӣ-шуд мард ки зн нами-канд
ناله به شعله میتپد حلقهٔ داغگو مباش
شمع بساط بیکسان ساز لگن نمیکند
нола ба шаъала мӣ-тапад ҳалқа доғ-гу мабош
шамъ басот бикасон соз лаган нами-канд
زخم تو آنچه میکند با دل خستگان عشق
صبح نکرده با هوا، گل به چمن نمیکند
захам ту онача мекунад бо дил хастагон ишқ
субҳ накарда бо ҳаво,гул ба чаман нами-канд
سایهٔ دور از آفتاب مغتنم خود است و بس
طالب وصل او شدن صرفهٔ من نمیکند
сойа дур аз офтоб мағатанам худ аст ва бас
толаб васал ав шадан сарфа ман нами-канд
نیست دمی که شانهوار در خم فکر زلف یار
بیدل سینهچاک من سیر ختن نمیکند
нест дами-ки шона-вор дар хам факар залаф йор
бидел сина-чок ман сир хатан нами-канд
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- خون
- مایعِ سرخِ تن؛ نمادِ درد، شور و جگرسوزیِ عشق.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- ساز
- آلتِ نوازندگی؛ نمادِ همآهنگی و نوای درون.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- داغ
- نشان سوختگی یا زخم؛ کنایه از اندوه، عشق و حسرت.