میی که شوخی رنگش جنون افلاک است
میی که شوخی رنگش جنون افلاک است
به خاتم قدح ما نگین ادراک است
мий-ки шухи рангаш ҷанун афалок аст
ба хотам қадаҳ мо нгин адарок аст
خمیر قالب من بود لای خم کامروز
کسی که ریشه دوانید در دلم تاک است
хамир қолаб ман буд лой хам-комаруз
каси ки риша давонид дар дилам ток аст
مریز آب رخ سعی جز به قدر ضرور
که سیم و زر ز فزونی ودیعت خاک است
мариз об рх саъи ҷуз ба қадар зарур
ки сим-ва зар з фазуни вадиъат хок аст
فروغ جوهر هرکس به قدر همت اوست
به چشم آتش اگر سرمهای است خاشاک است
фаруғ ҷуҳар ҳаракас ба қадар ҳамат аваст
ба чашм оташ агар сарма-эй аст хошок аст
ز صیدگاه تعلق همین سراغت بس
که هرکجا دلی آویخته است فتراک است
з сидаго таъалқ ҳамин сароғат бас
ки ҳаракаҷо дали овайахта а-ст фатарок аст
نگه ز دیده ی ما پرتوی نداد برون
چراغ آینه از دودمان امساک است
нга з дида й мо партавай ндод барун
чароғ оина аз дудамон амасок аст
دلم به الفت ناز و نیاز میلرزد
که رنگ جلوه حریرست ودیده نمناک است
дилам ба алафт ноз ва ниоз мӣ-ларзад
ки ранг ҷалуа ҳарираст вадида наманок аст
جهان ز بسکه نجوم غبار دل دارد
نگاه از مژه بیرون نجسته در خاک است
ҷаҳон з басака нҷум ғубор дил дорад
нго аз мажа бирун нҷаста дар хок аст
تپیدن آینهٔ ماست ورنه زین دریا
حساب موج به یک آرمیدنش پاک است
тапидан оина мост варна зин дарё
ҳасоб мавҷ ба як ормиданаш пок аст
به غیر وهم ذکر چیست مانعت بیدل
تو پر فشانی و از ششجهت قفس چاک است
ба ғир ваҳм закар чист монаъат бидел
ту пур фашони ва аз шашаҷаҳат қафас чок аст
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آینه
- سطح بازتابنده؛ در شعر نماد خودشناسی، صفا و جلوه است.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- چشم
- اندامِ بینایی؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و انتظارِ عاشقانه.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- خاک
- زمین و گرد؛ نماد فروتنی، فنا، خاستگاه جسم و نهایت آدمی.
- پر
- شهپرِ پرنده؛ نمادِ پرواز، آرزو و سبکباریِ روح.
- غبار
- گرد و خاک؛ نشانه محوی، فروتنی، ناپایداری یا حجاب دیدن.
- موج
- برآمدگی آب؛ در شعر نشانه جنبش، اضطراب و ناپایداری.
- جهان
- گیتی و دنیا؛ سرای گذرا و فریبندهٔ هستی.
- جنون
- دیوانگی؛ شیداییِ عاشقانه و رهاییِ از عقل.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- سعی
- کوشش و تلاش؛ جهدِ سالک در راهِ مقصود.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- مژه
- موی پلکِ چشم؛ تیرِ نگاه و ابزارِ گریه و خونِ دل.