در وصلم و سیرم به گریبان خیال است

در وصلم و سیرم به گریبان خیال است

چون آینه پرواز نگاهم ته بال است

بیقدری دل نیست جز آهنگ غرورش

تا چینی ما خاک نگشته‌ست سفال است

سایل به کف اهل کرم گر به غلط هم

چشمی بگشاید لب صد رنگ سوال است

از بیخبری چند کنی فخر لباسی

پشمی‌ست که بر دوش تو در کسوت شال است

از مایدهٔ بی‌نمک حرص مپرسید

چیزی که به جز غصه توان خورد محال است

جهدی که زکلفتکدهٔ جسم برآیی

هر دانه که از خاک برون جست نهال است

بگداز به رنگی که پری داغ تو گردد

چون سنگ اگر شیشه‌برآیی چه‌کمال است

بر جلوهٔ اسباب توهم نفروشی

دیوار و در خانهٔ خورشید خیال است

لعل توبه بزمی که دهد عرض تبسم

موج‌گهر آنجا شکن چهرهٔ زال است

زین مایده یک لقمه‌گوارا نتوان یافت

نعمت همه دندان زدهٔ رنج خلال است

بیدل دل ما با چه شهود است مقابل

نقشی که درین پرده ببستیم خیال است