سر کیست تا برد آرزو به غبار سجده‌کمینی‌ات

سر کیست تا برد آرزو به غبار سجده‌کمینی‌ات

نرسید قطرت نه فلک به هوا بیان زمینی‌ات

نه حقیقت دویی آشنا، نه دلیل عین تو مآسوا

به کجاست عکس توهمی که فریبد آینه بینی‌ات

تک و تاز وهم و گمان ما به جنون گسسته عنان ما

تویی آنکه هم تو رسیده‌ای به سواد فهم یقینی‌ات

ز جهات عالم خشک و تر به غنا نچیده ای آنقدر

که کسی به غیر تنزه تو رسد به دامن چینی‌ات

نه به فهم تاب رسیدنی نه به دیده طاقت دیدنی

دل خلق و هرزه تپیدنی به خیال جلوه کمینی‌ات

چه‌حدوث وکو قدم‌زمان چه حساب کون وکجا مکان

همه یک‌شاره ای کن‌فکان نه شهوری و نه سنینی‌ات

به جراحت دل ناتوان ستم است دیده گشودنم

که قیامتی‌ست ششجهت ز تبسم نمکینی‌ات

ز غرور ناز فعیتی که به ما رسانده پیام تو

چقدر شکسته‌کلاه دل خم طاق نسبت چینی‌ات

عدم و وجود محال ما، شده دستگاه خیال ما

چه بلاست نقص و کمال ما که نه آنی است‌و نه اینی‌ات

دل بیدل از پی نام تو به چه تاب لاف توان زند

که ز که برد اثر صدا ادب تلاش نگینی‌ات