چینی

1

اشارهٔ دستگاه خاقان‌، عیان ز مژگان موی چینی / گشاد و بست در سلیمان ز پردهٔ چشم مور پیدا

2

صبا ز گیسوی مشکبارت اگر رساند پیام چینی / چو شبنم از داغ لاله گردد عرق ز ناف غزاله پیدا

3

در تنعم ذکر احسان‌ها بلند‌آوازه نیست / چینی خالی مگر یادی‌ کند فغفور را

4

از شکست‌ دل چه‌ عشرت‌ها که برهم خورد و رفت / موی چینی شام جوشاند از سحر فغفور را

5

به یاد آرد دل بیتاب اگر نقش میانش را / به رنگِ مویِ چینی سرمه‌می‌گیرد فغانش را

6

بر طاق نه تبخیر جاه و جلال را / چینی سلام‌کرد به یک مو سفال را

7

نغمهٔ محفل عشاق شکست سازاست / چینی بزم جنون باش و صداکن مو را

8

به چنگ اغنیا دامان فقر آسان نمی‌افتد / که چینی خاک‌گردد تا شود قابل سفالی را

9

نباشد یاد اسباب طرف وحشت‌گزینی را / شکست دامنم بر طاق نسیان ماند چینی را

10

می‌نهد بر خط زنهار انگشت / موی چینی ز تن لاغر ما

11

از ادب‌پروردگان یاد تمکین توایم / موی چینی می‌فروشد ناله درکهسار ما

12

جاه از شکست چینی بر فقر غالب افتاد / یاران ز سایهٔ مو چربیده‌اند بر ما

13

در بنای رنگ‌ماگردشکست‌امروز نیست / ابروی معمار چینی داشت در تعمیر ما

14

درتن ستمکده دل شکوه‌ای نکرد بلند / شکست‌ چینی ومویی نخاست ازتن ما

15

غیراز شکست چینی دل‌کاین زمان دمید / مویی نداشت خامهٔ نقاش چین ما

16

شهرت نوایی هوس نام‌، سرمه خوست / چینی به مورسید زنقش نگین ما

17

دل به‌شکست عهد بست‌، تا نفس از فغان نشست / معنی ناک آفرید چینی آرزوی ما

18

بود سرمشق درس خامشی باریک‌بینی‌ها / ز مو انگشت حیرانی به لب دارند چینی‌ها

19

دل درخور شکست به اقلیم انس تاخت / چینی همان به جادهٔ مو رفت چین طلب

20

ای خم مژگان شکوه نرگس مستانه‌ات / چین ابر چینی طاق تغافلخانه‌ات

21

ای هستی از قصر غنا افکنده در ویرانه‌ات / گل‌کرده از هر موی تو ادبار چینی خانه‌ات

22

ز جهات عالم خشک و تر به غنا نچیده ای آنقدر / که‌کسی به غیر تنزه تو رسد به دامن چینی‌ات

23

ز غرور ناز فعیتی‌ که به ما رسانده پیام تو / چقدر شکسته‌کلاه دل خم طاق نسبت چینی‌ات

24

چینی‌شود خموش بهٔک مو‌ی‌سرمه رنگ / با صدهزار موی خروش سرت چراست

25

های و هوی محفل فغفور چند / موی چینی طاق نسیان صداست

26

حاجت سنگ حوادث نیست درآزار ما / موی‌سرچون‌کاسهٔ چینی‌شکست‌مابس است

27

چون سحر قطع تعلق زجهان آنهمه نیست / رنگ چینی‌که شکستیم به دامن تیغ است

28

بیدل من و آن دولت بی‌دردسر فقر / کز نسبت او چینی خاموش سفال است

29

بیقدری دل نیست جزآهنگ غرورش / تا چینی ما خاک نگشته‌ست سفال است

30

نعمت فقروغنا هم‌آرزویی بیش نیست / گر ز چینی تا سفالش دیده‌ای خمیازه است