ترک

1

بیدل ار واقفی ز سرّ یقین / ترک‌ کن قصهٔ من و ما را

2

سرسری نیست هوای سرِ بام ِتحقیق / ترکِ دعوی‌ کن و لختی به سرِ دار برآ

3

به ترک ظلم‌، ظالم برنگردد از مزاج خود / همان اخگر بودگر جمع‌گردد مشت آتش را

4

نگردی غافل ای اشک نیاز از ترک خودداری / که بر دوش چکیدن سیر مهتاب است شبنم را

5

آسوده روان جاده تشویش ندارند / منزل طلبی ترک مکن ضبط عنان را

6

عیشِ ترکِ خانمان از مردم آزاد پرس / کس نداند جز صدا قدرِ شکستِ شیشه را

7

سخت دشوار است ترک صحبت روشن‌دلان / موج با آن جهد نتواند گذ‌شت از آب‌ها

8

به ترک آرزوها کوش اگر آسودگی خواهی / شکست‌ رنگ این تب نیست بی‌ایجاد بسترها

9

کجاست عشرت اندوختن به راحت ترک / مجو چو کاشتن آسانی از درودن‌ها

10

از فریب و مکر دنیا اهل ترک آسوده‌اند / دام راه تشنگان می‌باشد امواج سراب

11

نرم‌خویان را به بیتابی رساند انفعال / ترک خودداری‌کند چون سرنگون می‌گردد آب

12

بیدل از یادش به ترک خواب سودا کرده‌ایم / ورنه جز محمل قماشی نیست در دکان شب

13

چه خوش آن‌که ترک سبب‌کنی به یقین رسی وطرب‌کنی / زحقیقت‌آنچه طلب‌کنی به طریق بیدل ما طلب

14

محرمان غنچهٔ باغ ادب اند / چشم واکردن ما ترک حیاست

15

آگاهی دل می‌طلبی ترک هنرگیر / کز جوهر خود بر رخ آیینه نقاب است

16

چون دیدهٔ قربانی‌ات از ترک تماشا / بیدل همه جا بستر آرام سفید است

17

مرگ ظالم نیست غیر از ترک سودای غرور / شعله ازگردنکشی‌کر بگذرد خاکستر است

18

ترک هستی کن و از ذلت حاجت به درآی / تا نفس باب سوال است غنا دربه‌‌‌در است

19

ترک هستی‌ست درین باغ طراوت بیدل / شبنم صبح همین شستن دست ازنفس است

20

ترک اوهام جسد مژدهٔ‌گردون‌تازی‌ست / بیضه هرگه شکند رستن پرنزدیک است

21

بگذر ز غنا تا نشوی دشمن احباب / اول سبق حاصل زر ترک سلام است

22

با درشتان جز به ترک راستی صحبت مخواه / نقش را بی‌کج‌نهادی با نگین ننشستن است

23

ترک هستی‌ گیر و بیرون آ، ز تشویش امل / ورنه یکسر رشته باید تافتن تا سوزن است

24

به غیر ترک تماشا مخواه نشئهٔ راحت / هجوم‌خواب به‌چشمت شکست‌رنگ نگاه است

25

برکمرتا بهله آن‌ترک نزاکت مست بست / نازکی در خدمت موی میانش دست بست

26

ترک طلب روزی از آدم چه خیال است / گندم نتوانست لب از حسرت نان بست

27

تا کی از ترک کلاه آرایش اندیشیدنت / معنیی دارد نه صورت آنچه خوانی پشت دست

28

ضبط بیباکی‌ست درکیش جنون ترک ادب / بی‌گریبان دست من پای برون از دامنست

29

آتشی‌کو، تا سپندم ترک خودداری کند / ناله‌واری دارم و خلقی شنیدن آرزوست

30

درد سر تکلف مشاطه بر طرف / موی میان ترک مرا بهله شانه‌ای‌ست