مکش ای آفتاب از فکر زر بر پشت آتش را

مکش ای آفتاب از فکر زر بر پشت آتش را

ز غفلت می‌پرستی چند چون زردشت، آتش را

به ترک ظلم، ظالم برنگردد از مزاج خود

همان اخگر بود گر جمع‌گردد مشت آتش را

مشو با تندخویی از عدوی ساده‌دل ایمن

که آخر روی نرم آب خواهد کشت آتش را

به اهل سوزکاوش داغ جانکاهی به بار آرد

چوشمع زروی نادانی مزن انگشت آتش را

شرار خردهٔ زر، خرمن‌گل راست برق آخر

چرا ای غنچه بیرون نفکنی از مشت آتش را

خیال التفاتش از عتابم بیش می‌سوزد

به گرمی فرق نتوان یافت رو از پشت آتش را

نه تنها ناله زنهاری‌ست از برق عتاب او

به قدر شعله اینجا می‌دمد انگشت آتش را

زر از دست خسان نتوان به جز سختی جدا کردن

که بی‌آهن نخواهد ریخت سنگ از مشت آتش را

به سعی ظلم‌کی رفع مظالم می‌شود بیدل

به آب خنجروشمشیرنتوان‌کشت آتش را