کینه را در دامن دل‌های سنگین مسکن است

کینه را در دامن دل‌های سنگین مسکن است

هر کجا تخم شرر دیدیم سنگش خرمن است

خاکساران، قاصد افتادگی‌های همند

جاده را طومار نقش پا به منزل بردن است

با دل جمع از خراش سینه غافل نیستیم

غنچه‌سان در هر سرانگشتم نهان صد ناخن است

بگذر از اسباب اگر آگاهی از ذوق فنا

چون شود منزل نمایان گرد راه افشاندن است

غفلت تحقیق بر ما تار و پود و هم بافت

ورنه در مهتاب احوال‌کتانها روشن است

بی‌لب او چون خیال غیر در دل‌های صاف

شیشه‌ها را موج صهبا خار در پیراهن است

آتشی در جیب دل دزدیده‌ام کز سوز آن

مو بر اعضایم چو گلخن دود چشم روزن است

هیچ سودایی بتر از زحمت افلاس نیست

دست قدرت چون تهی شد با گریبان‌دشمن است

از وداع غنچه آغوش گل انشا کرده‌ایم

بی‌گریبانی تماشاگاه چندین دامن است

بیدل از چشم تحیرپیشگان نم خواستن

دامن آیینه بر امید آب افشردن است