ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما
ما رشتهٔ سازیم، مپرس از ادب ما
صد نغمه سرودیم و نشد باز لب ما
мо рашта созим, мапарс аз адаб мо
сад нағама сарудим ва нашад боз лаб мо
چون مردمک، آیینهٔ جمعیت نوریم
در دایرهٔ صبح نشستهست شب ما
чун мардамак, оина ҷамаъит нурим
дар дойра субҳ нашаста-ст шаб мо
بیتابی دل آتش سودای که دارد؟
تبخال به خورشید رساندهست تب ما
бе-тоби дил оташ судой ки дорад?
табахол ба хурашид рсонда-ст таб мо
هستی چو عدم زین من و ما هیچ ندارد
بینشئه بلند است دماغ طرب ما
ҳастӣ чу ъадам зин ман ва мо ҳич надорад
бе-нашиа баланд аст дамоғ тараб мо
ابرام تک و تاز غباریم در این دشت
جانی که نداریم چه آید به لب ما؟
абаром так ва тоз ғаборим дар ин дашт
ҷони ки ндорим ча ойд ба лаб мо?
چون ذره، پراکندگی انشای ظهوریم
جزما نُقطی کو که بَرد منتخب ما؟
чун зара, парокандаги анашой заҳурим
ҷазмо нуқати ку ки бар-д манатахаб мо?
تا معنی اسرار پری فاش توان خواند
مکتوب به کهسار برید از حلب ما
то маъани асарор пари фош тавон хонд
мактуб ба каҳасор барид аз ҳалаб мо
گمگشتهٔ تحقیق، خود آوارهٔ وهم است
ما را بگذارید به درد طلب ما
гамагашта таҳақиқ, худ овора ваҳм аст
мо ро багазорид ба дард талаб мо
نی قابل عجزیم، نه مقبول تعین
از ننگ به آدم که رسانَد نسب ما؟
ни қобал ъаҷазим, на мақабул таъин
аз нанг ба одам ки рсонад насаб мо?
پیداست که جز صورت عنقا چه نماید
آیینه ندارد دل بیدل لقب ما
пидост ки ҷуз сурт ъанқо ча намойд
оина надорад дил бидел лақаб мо
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- صبح
- آغاز روشنایی پس از شب؛ نشانه امید، گشودگی یا بیداری.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- وهم
- پندار ناپایدار؛ ادراکی که یقین و حقیقت کامل نیست.
- عدم
- نیستی؛ نبودن در برابر هستی و گاه مرتبه پیش از ظهور.
- درد
- رنج و الم؛ سرمایهٔ عاشق و راهِ پختگیِ جان.
- هیچ
- بودِ تهی و بیاعتبار؛ نشان نفی خود یا جهان گذرا.
- معنی
- مقصود درونی یا حقیقت پنهان پشت لفظ و صورت.
- دماغ
- بینی یا سَر؛ جایگاهِ پندار، سرمستی و سودای خیال.
- طلب
- جُستن و خواستن؛ کششِ سالک در پیِ حق و معشوق.
- ننگ
- عار و رسوایی؛ بدنامیِ عاشق که گاه مایهٔ افتخار است.
- دشت
- بیابانِ پهناور؛ نمادِ گستره تنهایی و سرگردانیِ عاشق.
- ادب
- حرمت و آیینِ رفتار؛ نمادِ خاموشی و فروتنیِ سالک.
- شب
- تاریکیِ شبانه؛ نمادِ هجران، راز و خلوتِ سالک.