بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن

بی سیر عبرتی نیست ترک حیا نکردن

چیزی به پیش دارد سر بر هوا نکردن

هنگامهٔ رعونت مندیش خاصهٔ شمع

در هر سر آتشی هست تا نقش پا نکردن

آیینهٔ حضوریم اما چه می‌توان کرد

شرمت به دیدهٔ ما زد قفل وا نکردن

در بارگاه اکرام مصنوع بی‌یقینی است

با یک جهان اجابت غیر از دعا نکردن

از شوخ چشمی ما آن جلوه ماند محجوب

داد از جنون نگاهی آه از حیا نکردن

هر چند رنگ نازت مشاطهٔ غنا بود

بر خون ما ستم کرد یاد حنا نکردن

حیفست محرم بحر بر موج خرده گیرد

با خلق بی‌حیایی ست شرم از خدا نکردن

قلقل نواست مینا، ای ساقیان صفیری

بر رنگ رفتهٔ ما تا کی صدا نکردن

وصل‌گهر درین‌بحر، موقوف بی‌تلاشی است

ای موج، مصلحت نیست ترک شنا نکردن

نقد غنایم عمر وا جستم از رفیقان

گفتند: دامن هم از کف رها نکردن

انجام‌کار چون موج منظور هیچکس نیست

عمری‌ست می‌رود پیش رو بر قفا نکردن

محجوب گفتگوییم مقدور جستجوییم

گفتار ما خموشی‌ست کردار ما نکردن

بیدل غم علایق حیف است بار دوشت

سر نیست اینکه باید از تن جدا نکردن