از حادث آفرینی طبع سقیم ما

از حادث آفرینی طبع سقیم ما

بر سایه خورد پهلوی شخص قدیم ما

آفاق را در آتش وآب جنون فکند

خلد وجحیم صنعت امید وبیم ما

دل مبرم و حقیقت نایاب مدعاست

برطورریخت برق فضولی‌کلیم ما

یکتایی آفرید لب خودستای عشق

در نقطهٔ دهن الفی داشت میم ما

در عالم نوازش مطلق، کجاست رد

بخشیده است بر همه خود را کریم ما

جز پیش خویش راه شکایت‌کجا برد

با غیر صحبتی که ندارد ندیم ما

چون سایه سر به خاک ادب واکشیده‌ایم

از زیر پای ما نکشدکس‌گلیم ما

میدان حیرت صف آیینه رفته‌ایم

شمشیرمی‌کشد به سر خود غنیم ما

آغوش‌ها به حسرت دیدار باز کرد

زخم دل به تیغ تغافل دو نیم ما

شد عمرها که از نظر اعتبار خلق

غلتان گذشت گوهر اشک یتیم ما

بیدل زبس که مغتنم باغ فرصتیم

گل سینه می‌درد به وداع نسیم ما