چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما

چون صبح مجو طاقت آزار کس از ما

کم نیست که ما را به در آرد نفس از ما

ما قافلهٔ بی‌نفس موج سرابیم

چندین عدم آن‌سوست صدای جرس از ما

مردیم به ضبط نفس ولب نگشودیم

تا بوی تظلم نبرد دادرس از ما

عمری‌ست دراین انجمن از ضعف دوتاییم

خلخال رسانید به پای مگس از ما

همت نزند گل به سر ناز فضولی

رنگ آینه بشکست به روی هوس از ما

پر ناکس ازین مزرعهٔ یأس دمیدیم

بر چشم توقع مگذارید خس از ما

درگرد خیال تو سراغی است وگرنه

چیزی دگر از ما نتوان یافت پس از ما

رنگ آینهٔ الفت گل هیچ نپرداخت

قانع به دل چاک شد آخر قفس از ما

ما را ننشانیدکسی بر سر رهش

بیدل تو پذیری مگر این ملتمس از ما