شمع من گرم حیا کرد مگر سوی چراغ
شمع من گرم حیا کرد مگر سوی چراغ
میتوان کرد شنا در عرق روی چراغ
шамъ ман-гарм ҳио кард магар савай чароғ
мӣ-тавон кард шано дар ъарақ равай чароғ
دل اگر جوش طراوت نزند، سوختنی
شعله کافیست همان سرو لب جوی چراغ
дил агар ҷуш тароват назнад, сухатани
шаъала-кофи-ст ҳамон сару лаб ҷавай чароғ
سوختیم از هوس اما مژه واری نکشید
بال پروانهٔ ما شانه به گیسوی چراغ
сухтим аз ҳус амо мажа вори накашид
бол паравона мо шона ба-гисавай чароғ
نتوان بود ز نیرنگ عتابش غافل
بزمگرم است به افروختن روی چراغ
натавон буд з ниранг ъатобаш ғофал
базм-гарм аст ба афарухатан равай чароғ
بالش عافیتی نیست درین شعله بساط
نفس سوخته دارد سر زانوی چراغ
болаш ъофити нест дарин шаъала-басот
нафас сухта дорад сар зонавай чароғ
پیری و عشرت ایام جوانی غلط است
صبحدم رنگ نبندد گل شببوی چراغ
пири ва ъашарт айом ҷавони ғалат аст
сабҳадам ранг набандад гул шаб-бавай чароғ
قرب این شعله مزاجان به خود آتش زده است
نیست پروانهٔ ما بیخبر از خوی چراغ
қараб ин шаъала мазоҷон ба худ оташ зда аст
нест паравона мо бихабар аз хой чароғ
عجز ما رنگ اشارتکدهٔ ناز تو ریخت
بال پروانه شد آخر خم ابروی چراغ
ъаҷаз мо ранг ашоратакада ноз ту рихт
бол паравона шуд охар хам абаравай чароғ
آبگردید دل و ناله همان عجز تو است
رشته فربه نشد از خوردن پهلوی چراغ
об-гардид дил ва нола ҳамон ъаҷаз ту аст
рашта фараба нашад аз хурадан паҳалавай чароғ
هرکجاگردکند شمع خیالم بیدل
شعله از شرم نشیند پس زانوی چراغ
ҳаракаҷогардаканд шамъ хиолм бидел
шаъала аз шарм нашинд пас зонавай чароғ
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- آب
- مایعِ زندگانی؛ نمادِ روانی، صفا و گاه آبرو.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- ناله
- فریادِ دردمندانه؛ آوای سوز و شکوهٔ عاشق.
- هوس
- آرزوی زودگذر؛ میلِ نفسانی در برابرِ عشقِ راستین.
- آتش
- شعله و سوز؛ کنایه از عشق، درد، شور یا نابودی.
- ناز
- کرشمه و دلربایی؛ جلوهگریِ معشوق در برابرِ نیاز.
- بال
- پرِ پرواز؛ نمادِ اوجگرفتن و رهاییِ روح.
- لب
- کنارهٔ دهان؛ نمادِ سخن، بوسه و حیاتِ معشوق.
- عرق
- تراوشِ پوست؛ نمادِ شرم، خجلت و لطافتِ رخسار.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.
- غافل
- بیخبر و ناآگاه؛ خفته از یادِ حق و حقیقت.