چون تپش در دل نفس دزدیدهام
چون تپش در دل نفس دزدیدهام
موجم اما در گهر لغزیدهام
чун тапаш дар дил нафас даздида-ам
муҷам амо дар гаҳар лағазида-ам
مستیام از مشرب میناگریست
هر قدر بالیدهام کاهیدهام
масти-ам аз машараб миногари-ст
ҳар қадар болида-ам коҳида-ам
رفتن رنگم به آن کو میبرد
از که راه خانهات پرسیدهام
рафтан рангам ба он ку мӣ-бард
аз ки ро хона-ат парсида-ам
حیرتم آیینهٔ تحقیق نیست
اینقدر دانم که چیزی دیدهام
ҳиратам оина таҳақиқ нест
айанқадар донам ки чизи дида-ам
فطرت شمع از گدازم روشن است
سوختن را آبرو فهمیدهام
фтарт шамъ аз гадозм рушан аст
сухатан ро обару фаҳамида-ам
عالم رنگست سر تا پای من
در خیالت گرد خود گردیدهام
олам рангаст сар то пой ман
дар хиолат гард худ гардида-ам
چون سحر از وحشتم غافل مباش
تا گریبان دامن از خود چیدهام
чун саҳар аз ваҳаштам ғофал мабош
то гарибон доман аз худ чида-ам
کسوت هستی چه دارد جز نفس
از همین تار اینقدر بالیدهام
касут ҳастӣ ча дорад ҷуз нафас
аз ҳамин тор айанқадар болида-ам
رنگ تا باقیست آزادیکجاست
بهر خود چون گل نفس دزدیدهام
ранг то боқист озоди-каҷост
баҳар худ чун-гул нафас даздида-ам
عمرها شد از خم دیوار عجز
سایه پیدا کردهام خوابیدهام
ъамараҳо шуд аз хам дивор ъаҷаз
сойа пидо карда-ам хобида-ам
شرم هستی از خود آگاهم نخواست
تا شدم عریان مژه پوشیدهام
шарм ҳастӣ аз худ огоҳам нхост
то шадам ъарион мажа пушида-ам
بیدل افسون کری هم عالمی است
گوشم اما حرف کس نشنیدهام
бидел афасун кари ҳам ъолми аст
гушм амо ҳарф кас нашанида-ам
واژهنامهٔ این غزل · 18 واژه
- دل
- جان و درونِ آدمی؛ جایگاهِ عشق، درد و آگاهی.
- نیست
- نبودن؛ در شعر یادکرد عدم و فنا در برابر هستی موهوم.
- بیدل
- تخلصِ شاعر؛ بهمعنیِ بیدل، عاشقِ از خود رفته.
- سر
- بالاترین عضوِ تن؛ نمادِ اندیشه، سودا و فدا شدن در عشق.
- نفس
- دم و لحظه کوتاه زندگی؛ گاه خواهش و خودی انسان.
- رنگ
- نمود و جلوه ظاهری؛ گاه کنایه از دگرگونی و ناپایداری.
- آیینه
- شیشهٔ بازتابدهنده؛ نمادِ صفای دل و تجلّیِ حق.
- گل
- شکوفهٔ خوشبو؛ نشانهٔ زیبایی، بهار و معشوق.
- شمع
- چراغ مومی؛ نماد سوختن، روشنی دادن و عاشقی بیقرار.
- عالم
- جهانِ هستی؛ پهنهٔ آفرینش و جلوهگاهِ حق.
- هستی
- وجود و بودن؛ در برابر عدم و نیستی.
- دامن
- کنارهٔ جامه؛ نمادِ پاکی، پناه و دستآویز.
- سایه
- اثر تاریک در برابر نور؛ کنایه از ناپایداری، پیروی یا وجود کمرنگ.
- خانه
- سرپناهِ زیست؛ نمادِ دل، تن یا قفسِ هستی.
- گرد
- غبار و خاک؛ نشانه محوی، ناپایداری و حجاب دیدن.
- پای
- عضوِ ایستادن و رفتن؛ نمادِ ثبات و گام در راه.
- دیده
- چشمِ بیننده؛ سرچشمهٔ نگاه، اشک و دیدارِ یار.
- عجز
- ناتوانی و درماندگی؛ فروتنیِ بنده در برابرِ حق.