امروز بعد عمری دلدار یاد ما کرد

امروز بعد عمری دلدار یاد ما کرد

شرم تغافل آخر حق وفا ادا کرد

خاک رهیم ما را آسان نمی‌توان دید

مژگان خمید تا چشم آهنگ پیش پا کرد

گرد بساط تسلیم در عجز ناز‌ها داشت

پرواز خود سری‌ها زان دامنم جدا کرد

یا رب که خشک گردد مانند شانه دستش

مشاطه‌ای که دل را از طرهء تو واکرد

فطرت ز خلق می‌خواست آثار قابلیت

جز دردسر نبودیم ما را به ما رها کرد

غرق نم جبینم از خجلت تعین

کار هزار توفان این یک عرق حیا کرد

گفتیم شخص هستی نازی به شوخی آرد

تمثال جلوه‌گر شد آیینه خنده‌ها کرد

دانش جنون شد اما نگشود رمز تحقیق

بند قبای نازی پیراهنم قبا کرد

در عقدهٔ تعلق فرسوده بود فطرت

ازخودگسستن آخر این رشته را رسا کرد

ای وهم غیر ما را معذور دار و بگذر

دل خانه‌ای‌ست کانجا نتوان به زور جا کرد

رستن ز قلزم وهم از سرگذشتنی داشت

یاس این‌کدو به خود بست تا زندگی شنا کرد

دست ترحم‌کیست مژگان بیدل ما

بر هر که چشم واشد پیش از نگه دعا کرد